'ကိုယ္ ေတာက္ေခါက္ထုတ္လိုက္တဲ႕အလြမ္း'

အလြမ္းက ခါးသက္သက္ေပမဲ႔
သတိရျခင္းက ရင္ေမာရေပမဲ႕
တိတ္ေတာ့ေလ………
ပန္းေတြေဝရံုနဲ႕
သူတို႔ေႀကြရမယ့္အခ်ိန္ကို
ႀကိဳဝမ္းနည္းစရာမလိုဘူး
Honey………


ကိုယ့္ရဲ႕ တစ္သီးပုဂၢလ ကာရန္နဲ႕
ကိုယ္ရဲ႕ ခြာပါးပါး ဖိနပ္တစ္ဖက္နဲ႕
ကိုယ့္ရဲ႕ မရွိမျဖစ္ေလွာ္တက္နဲ႕
ဆည္းဆာကို
အႀကိမ္ႀကိမ္ ေက်ာ္ျဖတ္လာခ့ဲတယ္
ဒါနဲ႕ေလ…
လြမ္းတဲ႔အခါက်ရင္
ကိုယ့္ဓာတ္ပံုကိုခပ္ဖြဖြေလးနမ္းပါ ……ေနာ္


မင္းရဲ႕ အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္ထဲမွာ
ကိုယ့္အေႀကာင္းပါမယ္
ကိုယ့္ရဲ႕ ဂေယာက္ကယက္အိမ္မက္ထဲမွာ
မင္းအေႀကာင္းပါမယ္
တကယ္ေတာ့ေလ………
ရိုးသားစြာ ျဖစ္တည္လာမႈဟာ
လုပ္ယူျခင္းေတြ မပါတာ ေသခ်ာတယ္

အခ်စ္က ျမတ္နိုးမႈလို႔ အဓိပၸာယ္ဖြင့္မယ္
မင္းရဲ႕နႈတ္ခမ္းေတြ ကဲြအက္ေနတ့ဲအခါ……
မင္းရဲ႕လက္ေတြ ကိုက္ခဲေနတဲ႔အခါ……
အခ်ိန္ေတြ ေန႔ေတြ ရက္ေတြ လေတြ
တိုက္စားခဲ႔မႈေပါင္းမ်ားစြာကို ျပန္ေတြးပါ
တခမ္းတနားမဟုတ္ေပမဲ႕
တစ္ရံတည္းေသာ အနာဂတ္ေလးကိုေတြးပါ
အိမ္ခန္းထဲက စာအုပ္စင္ေလးကိုေတြးပါ
ျပီးေတာ့……
မင္းရဲ႕ ………
ခြက်က်ကပ္ပါးမေလးအေႀကာင္း ေတြးပါ


ဆိုပါစို႔………
စာရြက္အျပည့္ မင္းနာမည္ေရးေနတဲ႕အခါမ်ိဳး
အလုပ္ကိုေဘးခ်ိတ္ျပီး မင္းအေႀကာင္းေတြးေနတဲ႕ အခါမ်ိဳး
လြမ္းလြမ္းနဲ႕ စိတ္ေပါက္ေပါက္ သီခ်င္းေအာ္ဆိုတ့ဲအခါမ်ိဳး………
အ့ဲဒီ့အခ်ိန္ေတြ ျမန္ျမန္ကုန္ေအာင္ ဘယ္နားသြားပစ္ရမလဲ Honey???
ေဝးေနတဲ႕ အခ်ိန္ခဏေလးမွာ
ခံျပင္းစိတ္နဲ႔ ေတာက္ေခါက္လိုက္မိတာေတာင္
'အလြမ္း 'လို႔ အသံထြက္သြားတယ္…။ ။

စုန္း

** ျပိဳင္မ်ဥ္း **

သူ႕အတြက္ ညက
ငါ့အတြက္ မနက္ ျဖစ္တယ္
သူမုိးေမွာင္က်ေနခ်ိန္ေတာင္
ငါ့အတြက္ အေမွာင္ကလင္းလြန္း…

ငါက ဝိုင္းစက္စက္ သုညဆိုရင္
သူက ေကာင္းကင္က လ
အရင္းအနွီးမပါတဲ႔ ငါ့ဘဝနဲ႕
ဆုတ္လိုက္ဆန္းလိုက္ သူ႔သဘာဝ……


ငါက ေတာင္ေအာက္ကလူျဖစ္ျပီး
သူက ေတာင္ထိပ္ကလူျဖစ္တယ္
သူက ကိုယ့္ထက္နိမ့္တဲ႔သူကို
ငံု႕ႀကည့္တတ္သလို……
ငါက ကိုယ့္အထက္ကလူကို ေငးေမာ


ငါ့အတြက္က အခ်စ္ဆိုတာကို
ႏွလံုးသားနဲ႕ႀကည့္ေပမယ့္
သူအတြက္က အခ်စ္ဆိုတာကို
မ်က္စိနဲ႕ႀကည့္တယ္


ဒီလိုနဲ႕ေပါ့ေလ……
ဒီလိုနဲ႕…………………
ငါတို႕ရဲ႕ လက္ျဖစ္ေလွကေလးကို
ျခားနားျခင္းေတြႀကား ႏွစ္လိုက္ႀကတာ……
ေျပာပါ !
မ်ဥ္းျပိဳင္ေတြ အတိအက်ဆံုနိုင္မယ့္ေနရာ… ။


__________ စုန္းမ

ဆူဒိုကု

တိုင္ကိုးတိုင္
တန္းကိုးတန္း
ဒါေပမဲ႕
တစ္ႀကိမ္မွာ ဂဏန္းတစ္လံုးသာ


တစ္ခ်ိဳ႕က လက္တည့္စမ္းႀက
တစ္ခ်ိဳ႕က ျဖည့္ခ်င္ရာျဖည့္ႀက
တစ္ခ်ိဳ႕က လက္ေလ်ာ့ႀက
ငါတို႔ေတြကေတာ့
ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕တျမည့္ျမည့္ကစားေနတုန္း


မွားတယ္
ထပ္မွားတယ္
အမွန္ျပန္ျဖည့္တယ္
ကြက္လပ္တစ္ခုျပည့္တိုင္းမွာ
ျပည့္စံုျခင္း ရဲ႕ အဆီအနွစ္ေတြ…………။

'' ေနေပ်ာ္ေသာ ''

ငါက
အေနာက္ကို ျပန္လွည့္
အေရွ႕စူးစူးဆီ ေငးႀကည့္ရင္းနဲ႕………………


ဘဝဟာ ခက္သေယာင္ေယာင္ရွိေပမ့ဲ
သက္ျပင္းခ်တာရယ္ ေအာ္ငိုတာရယ္
ရယ္ေမာတာရယ္
တကယ္ေတာ့…………
ေပါ့ေပါ့ေန ေပါ့ေပါ့စား
ငါ(တို႔) အတြက္ 'လြယ္' တယ္



အစကေတာ့
ေရႊနဲ႕ကြင္းဖို႔ ႀကိဳးစားခ့ဲႀကတာပဲ
အဆံုးက်ေတာ့
ေႀကးနဲ႕ပဲ ကြပ္လိုက္ႀကတယ္



မယံုမရွိႀကနဲ႕

ငါ(တို႔)က စြန္လိုက္ဖို႔ထက္
စြန္လႊတ္ေနႀကသူေတြ
သိုးမည္းက သိုးမည္းပါပဲ
ငါ(တို႕) ဘယ္ေတာ့မွ ေဆးမဆိုးႀကဘူး


သန္းေခါင္ေပ်ာက္ျပီးရင္ မိုးေသာက္လိမ့္မယ္
တနဂၤေႏြျပီးရင္ တနလၤာ ေရာက္လိမ့္မယ္
သခ်ၤာမတတ္ေပမ့ဲလည္း သုညေတြရွိေနလိမ့္ဦးမယ္


ဘုရားရွိခိုးရင္း
ငါ(တို႕)…………
ေနေပ်ာ္ႀကတယ္…………
အေပ်ာ္အပါးလိုက္စားရင္း
ငါ(တို႕)…………
ေနေပ်ာ္ႀကတယ္………
ကရုဏာထားရင္း
ငါ(တို႕)…………
ေနေပ်ာ္ႀကတယ္………
တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ရင္း
ငါ(တို႕)…………
ေနေပ်ာ္ႀကတယ္……………
ကဗ်ာေရးရင္းနဲ႕လည္း………
ငါ(တို႕)…………
ေနေပ်ာ္ႀကပါတယ္…………။ ။

nOtiCe

nOtiCe…… 1

မြန္ဆီယာေရ
ကိုယ္က…
တကယ္ေတာ့ 
စိတ္ကူးေတြနဲ႕ ခရီးဆက္တဲ႔လူပါ
ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြကို 
ဆည္ဖို႔ မထားတတ္တဲ႕လူပါ……
ဒီေတာ့ကြယ္
သႀကားအုပ္ထားတ့ဲ ေဆးခါးခါး ေတြနဲ႕ေတာ့
ကိုယ္က ကဲြျပားေကာင္း ကဲြျပားပါလိမ့္မယ္

nOticE……2

မြန္ဆီယာေရ………
ကိုယ္ မင္းကို ခ်စ္တယ္
သိပ္ကို ခ်စ္တယ္ကြယ္
ကေခ်သည္ရဲ႕ လက္က
ပန္းဆက္ခြင့္ မပါဘူး ဆိုလည္း
တိုးတိုး တိတ္တိတ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္
ကိုယ္…… မင္းကို ခ်စ္တယ္ ။

NoTiCE……3

မြန္ဆီယာေရ……
ကံႀကမၼာနဲ႕ စီးခ်င္းထိုးဖို႔
အစီအစဥ္ဆဲြတ့ဲအခါ
ကိုယ္ဟာ သူရဲေကာင္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္
အရံႈးသမား ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ကိုယ့္အတြက္ 
မွတ္ဥာဏ္မွာ မင္း က်န္ရစ္ေနလိမ့္မယ္

nOtIcE……4

မြန္ဆီယာေရ…
မင္းေျပာဖူးသလိုေပါ့
ဘဝဟာ သုညမွာစျပီး သုညနဲ႕ဆံုးတယ္ဆိုတာ
ကိုယ္ဟာ ေလာဘႀကီးပါတယ္ကြယ္
ရွင္သန္ခြင့္ရတုန္းေတာ့
မင္းရဲ႕ အကၤ် ီစေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္
မလႊတ္တမ္း ဆဲြထားခ်င္ေသးတယ္

NotIce…… 5

မြန္ဆီယာေရ
အနာက်င္ရဆံုး လူဆိုတာ
ေနာက္ဆံုးမွ ေသရတ့ဲ လူေတြျဖစ္တယ္
မင္း … ဘယ္ေတာ့မွ မငိုနဲ႕
ကိုယ့္ရဲ႕ အနက္ေရာင္ေခါင္းတလားေပၚမွာ
နွင္းပန္းျဖဴျဖဴေတြကို
အစြမ္းကုန္ ေပးပြင့္လိုက္စမ္းပါ…

Notice……6

မ်ဥ္းမပိတ္ေႀကးကြယ္
နႈတ္ဆက္ခ့ဲပါတယ္
မြန္ဆီယာ………

စုန္း

အတိတ္

အတိတ္ …… "၁"

သူတို႔ေတြရဲ႕ ေသြးသားက
ငါမဟုတ္ခ့ဲဘူး ဆိုရင္
ဒါမွမဟုတ္……
အိမ္ေရွ႕လမ္း မွာေနတဲ႕
ထူးခ်ြန္ေက်ာင္းသူက ငါျဖစ္ခ့ဲမယ္ဆိုရင္
အေဖနဲ႕ အေမရဲ႕
အသက္ရႈသံက
ခဏခဏ သက္ျပင္းေတြပါစရာ မလိုေတာ့ဘူး

အတိတ္……"၂"

ငါ့ရဲ႕ ပြေယာင္းေယာင္း လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႕
ဆုေတာင္းယ့ဲယ့ဲကို ေတာင္းခံခ့ဲဖူးျပီးျပီ
အနီးဆံုးမွာ ရွိေနတ့ဲ အေဝးဆံုးလူေတြဆီကလည္း
ဥေပကၡာ ဆိုတာကို ခံစားနားလည္ခ့ဲျပီးျပီ
ေလခ်ည္းသက္သက္
ငါ့ကိုယ္ငါ လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္
အခုေလာက္ဆို အငိုတိတ္သင့္ေနျပီ မဟုတ္လား………

အတိတ္……"၃"

ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ကို
ေသာ့ခတ္တတ္ေအာင္
ကိုယ္ပိုင္ဘဝ တစ္ခုရွိေႀကာင္း ဟန္ေဆာင္တတ္ေအာင္
ေဘး ဘယ္ ညာ ကိုႀကည့္ျပီး
အေရာင္ေျပာင္းတတ္ေအာင္
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္သင္တတ္ခ့ဲတယ္ ။

အတိတ္……"၄"

ေလ့လာေတြ႕ရွိခ်က္ေတြအရ
အေပါင္းအသင္းဆိုတာ
ေႀကာက္စရာ အေကာင္းဆံုး အႏၲရာယ္ပဲ
စိတ္ေရာ လူေရာ ခြာထားပါရေစ

အတိတ္……"၅"

ဘယ္လိုေျပာရမလဲ
ငါ့အတြက္ တိုးတိုးေဖာ္က ငါပဲ
ငါ့အတြက္ အရင္းနီွးဆံုးက ငါပဲ
ငါ့အတြက္ အခ်စ္ဆံုးက ငါပဲ
အႀကိမ္တစ္ေထာင္ေတာင္းလို႔
တစ္ႀကိမ္မၿပည့္ဖူးတ့ဲ ဆုေတြကို
ဘုရားသခင္ဆီက ျပန္ရုတ္သိမ္းလိုက္တယ္…

အတိတ္……"၆"

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္ပုန္းဖို႔
ေျမေအာက္ခန္းတစ္ခန္း ေပးပါ
ရႈသြင္း ရႈထုတ္တ့ဲေလကအစ
ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕ႀကီးရယ္
မေျပာႀကပါနဲ႕……
လက္ညိုးေတြ ငါ့ဘက္မလွည့္ႀကပါနဲ႕……
ၿဖစ္တည္မႈ အစကတည္းက
လံုျခံဳမႈ ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို
ကိုယ့္အရိပ္ ကိုယ္ျပန္ဖမ္းေနသလို
လိုက္ရွာေနခ့ဲရတာ……

အတိတ္……"၇"

လူျမင္သူျမင္ မဝဲတတ္တ့ဲ
ငါ့မ်က္ရည္ေတြ
ငါမကြယ္ မဝွက္ဖူးတ့ဲ စကားေတြ
ငါ့အထိတ္တလန္႕ ဆႏၵေတြ
ငါ့ရဲ႕ ရိုင္းရိုင္းစိုင္းစိုင္းေရရြတ္သံေတြနဲ႕
င့ါရဲ႕ အားငယ္တီးတိုးသံ ေတြ
ဇာအနားသတ္ ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ စိုတယ္ ။

အတိတ္……"၈"

အရာမထင္ခ့ဲတ့ဲ ႀကိဳးစားမႈေတြ
အသိအမွတ္မျပဳခ့ဲတ့ဲ ေစတနာေတြ
အေကာင္းမျမင္ေပးတ့ဲ လုပ္ရပ္ေတြ
တကယ္ေတာ့……
အထီးက်န္တယ္ ဆိုတာ <ငါ့အတြက္>
ပိုျပီး သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိတယ္

အတိတ္……"၉"

တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္တစ္ဖက္ကို ဆြဲထားရတာ…အသက္ရူႀကပ္တယ္
ျဖဳတ္ခ်ထားခဲ႕မလား
ျပဳတ္က်က်န္ခ့ဲမလား နဲ႕
ရင္တထိတ္ထိတ္……

အတိတ္……"၁၀"

မေန႕ညက
အတိတ္ကို သတိရတ့ဲစိတ္နဲ႕
ငါ………လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ငိုတယ္…။

စုန္း

တြင္းပိုး

ငါ့ကိုကိုင္လႈပ္လိုက္စမ္းပါ
စကားလံုးေတြမ်ား
တစ္ေဂ်ာက္ေဂ်ာက္နဲ႕ ထြက္က်လာမလားဆိုတာ……………

င့ါႏွာေခါင္းထဲမွာ
စိမ္းေရႊေရႊ လူသားေတြရဲ႕ အနံ႔ေတြ
ႈေရွာင္ရင္းတိမ္းရင္းနဲ႕
သူတို႔ေတြကို ေရွာင္ရင္းတိမ္းရင္းနဲ႕……

ငါ့အျဖစ္က ………
သိုးေတြႀကားမွာ ေမြးတ့ဲေျမေခြးလို
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၉ လို
ဥယ်ာဥ္ထဲက ေပါင္းပင္လို
အဆီအေငၚမတည့္
အစီအစဥ္မတည့္

အသက္လမ္းေႀကာင္းတိုတိုေလးရယ္
ခက္ခက္ခဲခဲရႈသြင္းေပးေနရတဲ႔ အဆုပ္ရယ္
ေဗဒင္ဆရာကိုေပးခ့ဲတ့ဲအသျပာနဲ႕
ေဗဒင္ဆရာကေပးတ့ဲ ယႀတာရယ္
အပ္ေပါက္ရာ ျပဴးတူးျပဲတဲ အေရျပားရယ္

ဆီးပိုက္ေတြ ျပြန္ေတြ ေဆးထိုးအပ္ေတြ
အျဖဴေတြ အနီေတြ

ေႀသာ္…………
တြင္းေအာင္းဖို႔ႀကိဳးစားပါေတာ့မယ္ဆိုမွ
…… ………… …………
တြင္းဝကို ေျခမနဲ႕
လာကေလာ္ထုတ္ေနႀကျပန္တယ္။ ။

စုန္း

က်ရံႈးသူ ယဥ္ေက်းမႈ

ဆိုက္ေရာက္ရာျပပုဒ္နဲ႕

ထြက္ခြါရာျပပုဒ္

တစ္ေနရာတည္းမွာ ဆံုတယ္

မပူပါနဲ႕ကြယ္

ငါခ်စ္တ့ဲ ေလတံခြန္ကို ေမ်ွာ္ႀကည့္ျပီးရင္

ကိုယ့္အေတာင္ပံ ကိုယ္ထမ္း

ခပ္လွမ္းလွမ္း ကို ျပန္ပါ့မယ္

ေခ်ာင္းျခားတ့ဲေတးသီတိုင္း ငိုရျပန္ျပီ

ပင္လယ္ေသထဲမွာ ငါ့မ်က္ရည္ရဲ႕ အရသာေပ်ာက္ရွ

ထားေတာ့……

(ဒါကို ဘယ္သူမွေမာ့မေသာက္ႀကနဲ႕)

ေဗဒါေတြ ေမ်ာရဦးမယ္

ျပီးရင္…

ကမ္းတင္ရဦးမယ္

အေႀကာင္းျပခ်က္ ကိုယ္စီနဲ႕ လူတိုင္းက ဘုရားျပီး ျငမ္းဖ်က္ႀက

လက္ခုပ္ လက္ဝါးတီးႀက

ပဲြေတာ္မွာ………

ေပ်ာ္ခ်င္ရံုသက္သက္

ငါ့ရင္အံုကို  …… ဗံုလုပ္ခ့ဲတယ္   ။ ။

                                     စုန္း

ဇူလိုင္ ငိုခ့ဲတယ္

ေတာ္လဲသံေတြနဲ႕ေပါ့…
ဆုတ္ကပ္ နဲ႕ ပ်က္သုဥ္းျခင္း ကိုယ့္မ်က္လံုးကိုယ္ပဲ မွိတ္လိုက္တယ္

ေရေသာက္ျမစ္ ျဖတ္ခံလိုက္ရတဲ႔
ပန္းတစ္ရံုဟာ တဆတ္ဆတ္ တုန္ရင္ခ့ဲ
တကယ္ေတာ့ …
ဘယ္အရာမွကို မလြယ္ကူခ့ဲတာ
ဘယ္အရာကိုမွလည္း မလြန္ဆန္နိုင္ခဲ႔ဘူးေလ

ပန္းပြင့္က လွရက္နိင္လြန္းတယ္
ဒါေပမဲ႕……
အျမစ္တြယ္စရာ ေနရာမရွိတ့ဲ အျဖစ္မ်ိဳး
ပန္ဆင္ဖို႔လဲ စိတ္ကူးထဲမထည့္ႀကတဲ႔အျဖစ္မ်ိဳး

နိ႒ာရံုပန္း စ်ာပနပန္းေလး
ပြင့္ဖတ္ေတြကံကုန္တ့ဲ ေနာက္ဆံုးေန႕
လူသူမသိေပမ့ဲ
ဇူလိုင္မွာ မ်က္ရည္တေတြေတြယိုလို႔……။ ။

စုန္း

ဗလာထဲက လူ

အ့ဲဒီ႔ မိန္းမက……
ရယ္ရင္းနဲ႔ မ်က္ရည္က်တတ္တ့ဲလူမ်ိဳး
အဆံုးရွာရင္းနဲ႕ အစ ေပ်ာက္သြားတတ္တ့ဲလူမ်ိဳး
လမ္းသြားရင္ေတာင္
ခလုတ္တိုက္ျပီးမွ
အိမ္ျပန္ေရာက္တတ္တဲ႔ လူမ်ိဳး………

တစ္ခါတစ္ခါ ဗင္းနစ္ျမိဳ႕စားကို အားက်မိေပမ့ဲ
ကိုယ့္အသားကိုယ္ 
လွီးထုတ္ပစ္ဖို႔ကလည္း သတၱိမရွိျပန္……

တကယ္ေတာ့…
ငါဟာ အာလာဒင္ ကန္ထုတ္သြားတ့ဲ
ဆီမီးခြက္ အစုတ္မွ်သာ ျဖစ္တယ္

မသိျခင္းေတြေက်ာ္သြားတ့ဲအခါ
မရွိျခင္းေတြက ဦးတိုက္ေရာက္လာ
ဝလံုးနဲ႔ သုည
သုည 
ျပီးေတာ့……
ဝလံုး……

လက္တံေပ်ာက္သြားတ့ဲ နာရီလို……
တစ္ခ်က္ခ်က္ ေအာ္ေနေပမဲ႕
ဘယ္အခ်ိန္မွန္းကို မသိေတာ့…… ။ ။

စုန္း

သစ္ပင္စိုက္ေနသည္

''က်ြန္ေတာ္ႀကီးလာရင္……
ပန္းေရာင္းမယ္ ဆရာမ''
ဒါက……
သူ႔ရဲ႕ သမိုင္းအစ
ေက်ာင္းစာအုပ္က လြဲရင္
ဘဝကို မေက်ညက္ခ့ဲ
လူ႔က်င့္ဝတ္ကို အရည္မေဖ်ာ္ဖူးခဲ႔
အၿဖဴကို အေရာင္မစပ္ဖူးခ့ဲ
ပိုးကိုက္ေနတဲ႔ သစ္သီးကိုေတာင္
အေကာင္းျမင္တ့ဲ စိတ္နဲ႔ႀကည့္ေပးခ့ဲတယ္
''စင္းလံုးေခ်ာထက္ ပိုခ်ိဳသတဲ႔''

သူက ျဖတ္လမ္းဆိုတာကို မသိဘူး
ခ်ြန္ဇူး ရဲ႕ စစ္ဗ်ဴဟာ ကို နားမလည္ဘူး
စစ္တုရင္းရဲ႕ ေလ်ွာက္လမ္းမွာ 
ေငးေငးငိုင္ငိုင္ ထိုင္ေနတဲ႔ လူသား
ဒါေပမဲ႔……
သူ႔ဝါသနာ အေလ်ာက္
သစ္ပင္ေတာ့ စိုက္တတ္တယ္။

သူက လူတကာအျမင္မွာ……
လူ႕ဗာလ 
တက္လမ္းမရွိတဲ႔ ေလွကား
ဒီကေန႔ေခတ္မွာ
ရိုးသားမႈက
ငတံုးငအ ဆိုတဲ႔ အဓိပၸာယ္ေျပာင္းသြားေပမဲ႔
သူကေတာ့…………
သစ္ပင္ေတြ စိုက္ေနတုန္း…… 
သူ…သစ္ပင္ေတြ စိုက္တုန္းရယ္…။           ။

စုန္း